Wizja końca świata w Apokalipsie św. Jana

Apokalipsa św. Jana, ostatnia księga Nowego Testamentu, zapis wizji, jakiej autor doznał przebywając na wygnaniu. Zdaniem historyków chrześcijaństwa, samo objawienie, zgodnie z informacją przekazaną przez św. Jana, miało miejsce na wyspie Patmos, dokąd został on karnie zesłany z Efezu za rządów Domicjana w 95. Dotyczy wydarzeń, które rozegrają się podczas końca świata. Wtedy to Chrystus stoczy z Szatanem bitwę zwaną Armageddon, w której wyniku Szatan zostanie pokonany i wtrącony do otchłani na tysiąc lat. Po tym okresie nastąpi jeszcze jedno starcie sił Dobra ze Złem, by ostatecznie zatriumfowało Dobro. Intencją autora Apokalipsy było tchnąć w ludzi nadzieję, że ci, którzy wiernie służą Chrystusowi, będą mieli udział w jego zwycięstwie i u kresu czasów dostąpią łaski wiecznego szczęścia. Apokalipsa zawiera także opis mąk i cierpień, jakie spadną na tych, którzy za życia odwrócili się od Boga i podczas Sądu Ostatecznego nie będą mieli na czole jego pieczęci. Adresatami dzieła byli przede wszystkim chrześcijanie Azji Mniejszej, nad którymi Jan roztaczał opiekę. Język Apokalipsy jest dalece symboliczny, co rodzi wiele lekturowych trudności. Kluczem do odczytania tekstu jest znajomość znaczenia podstawowych symboli Objawienia; należą do nich m.in.: czterej jeźdźcy Apokalipsy, przybywający na koniach białym, rdzym, karym i siwym i symbolizujący kolejno zwycięskiego Chrystusa, Wojnę, Głód i Śmierć; Alfa i Omega; Babilon; Abaddon; Bestia; liczba siedem; Smok utożsamiany z wężem-szatanem; Klucz Dawida symbolizujący władzę lub krzyż; Nowe Jeruzalem, miasto 12 bram, przeznaczone dla zbawionych; Baranek - Jezus Chrystus. Apokalipsa była przez wieki nie tylko mistyczną księgą, ulubioną lekturą twórców wiedzy tajemnej, ale także natchnieniem dla artystów. Zainspirowała m.in. Giotta, Signorella, Velaz-queza, braci von Eyck i Rubensa; inscenizację opartą na Apokalipsie wystawiał w swoim Teatrze Laboratorium J. Grotowski.